در برهه ای که ما در ایران زندگی میکنیم، پیچیدگی خاصی در نهاد های مدنی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و ... بوجود آمده. است. اما نظرات افراد راجع به این وضعیت و چگونگی مواجهه با این چالشها متفاوت است. در پست قبلی، عنوان کرده بودم که این نابسامانی ها حتی روی کوه رفتن من تأثیر گذاشته، وای به حال امور مرتبط با آن.

با توجه به التهابی که  گریبان گیر جامعه شده و با توجه به خرد بعضی از بزرگان سیاست و جامعه شناسی، بهترین گزینه در مقابل این هرج و مرج، دروی از تنش و خشونت و تدبیر برای آینده است. به این ترتیب به دو هدف دست خواهیم یافت:

اول آنکه با فروکش کردن التهابات، عملکرد ناصحیح دولتمردان برای آنانکه در غفلت به سر میبرند مشخص میشود و این عدم اعتماد ملی افزایش خواهد یافت و همگان را به سوی گامهای مثبت  سوق میدهد و در پایین ترین سطح، مردم را به تفکر عمیق تری وا میدارد.

دوم آنکه با تدبیر و آینده نگری و دوری از احساسات، می توانیم زمینه ساز رشد کشور را فراهم  آوریم.

آیا می‌دانید: داریوش کبیر با شور و مشورت تمام بزرگان ایالت‌های ایران که در پاسارگاد جمع شده بودند به پادشاهی برگزیده شد و در بهار 520 قبل از میلاد تاج شاهنشاهی ایران را بر سر نهاد و برای همین مناسبت 2 نوع سکه طرح دار با نام داریک (طلا) و سیکو (نقره) را در اختیار مردم قرار داد که بعدها رایج‌ترین پول‌های جهان شد.
یا اینکه داریوش در هر سال برای ساخت کاخ پرسپولیس به کارگران بیش از نیم میلیون طلا مزد می‌داده است که به گفته مورخان گرانترین کاخ دنیا محسوب می‌شده. این در حالی است که در همان زمان در مصر کارگران به بیگاری مشغول بوده اند بدون پرداخت مزد که با شلاق نیز همراه بوده است.

پس کشور ما دموکراسی را از سالها پیش تجربه کرده و مستحق آبادانی است.

سرفراز باد ایران...