یال داغ قله دماوند خیلی داغ بود
برنامه امسال انجمن کوهنوردی دانشگاه تهران، از دو جبهه غربی و شمالغربی (یال داغ)، انجام شد. من توی تیم شمالغربی بودم. با 18 نفر بعدازظهر چهارشنبه31 تیرماه، راهی روستای میان ده واقع در جاده هراز شدیم و شبو توی دشت "آلالهمیان" سپری کردیم.
مه غلیظی تو منطقه بود بطوریکه ما روستای ناندل رو نمی دیدیم.
مسیر یال شمالغربی از گردنه " ورارو " هم قابل دسترسی است. این مطلبو دیروز از یکی از دوستانم در جهادکشاورزی شهرستان دماوند دریافتم.
ما تا ارتفاع 4600 متری صعود کردیم و در منطقه ای با شیب تقریبی 20 درجه کمپ زدیم. نا گفته نماند که این مسیر جانپناه نداره و در اکثر جاها، جانپناه 4000 و 5000 جبهه شمالی در سمت چپ، دیده میشه.
از ارتفاع تقریبی 4000 متر به بعد، اغلب مسیر، دست به سنگه.
ساعت 6 صبح روز بعد، با 14 نفر از اعضای تیم با گرده ها سرشاخ شدم و به سمت قله حمله کردیم.
چپ و راست مسیر، یخچاله و گردهها به شدت ریزشیاند.
گزارش نویس برنامه، زمان بندی صعود و همچنین توقف ها رو ثبت می کرد و در اولین فرصت در پست بعدی درج میکنم.
گردهای بودن مسیر صعود باعث شد که متوجه نشم کی رسیدم به قله. تقریباً 40 دقیقه آخر صعود پارو زدم تا زودتر از تیم به قله برسم و از لحظه ورود تیم به قله تصویر بردارم.
هوا عالی بود طوری که شب قبل از صعود، بعضی از بچه ها بیواک کردن. مه پایین دامنه شمالی در حرکت بود لابلای کوههای اطراف میچرخید.
حدود ساعت 11 رسیدم قله و آماده تصویر برداری از تیم شدم. همچنان گاز گوگرد پخش بود.
تیم که رسید بالا، با دوتا از بچهها دور دهانه قله گشتی زدیم و خاطرات قبلی برامون زنده شد.
خوشحال بودم که برای بار یازدهم، تونستم دماوندو فتح کنم و مثل همیشه اشک توی چشمام جمع شده بود.
اما فرود از یال داغ کمی مشکله و شن اسکی خیلی کمی داره و اغلب با گرده و صخره دست و پنچه نرم میکنیم.به هر حال امسال هم تیم با موفقیت از یه جبهه جدید قله رو فتح کرد.
مصطفی اعلایی این صعود رو به همه دوستان و اعضای تیم تبریک میگه.
