عجب. بالاخره پا به کوه گذاشتم. بعد از چندین ماه. با همنوردانی از جنس خود من.

صعود شاه البرز را پیش رو داشتم. صعودی سرشار از هیجان. هیجانی که هربار در هر صعود مرا در بر میگیرد. بازهم دامنه های البرز زیبا به سویم آغوش گشود و من چه مشتاق گام نهادم به راه.

شب را در راهدارخانه شهر طالقان گذراندیم. بچه های گروه همه آماده بودند. مثل همیشه.

بابک مولایی، جمشید محمدی، صادق صدر، حسین ساعدی، امیر فراهانی، سمیه نظری و حقیر مصطفی اعلایی اعضای تشکیل دهنده تیم بودیم.

صبح روز پنجشنبه ۲۶ خرداد پا به مسیر نهادیم. مسیر از پشت ده حسن جون شروع میشد.

مسیر طولانی بود. ساعت ۶ حرکت کردیم و حدود ساعت ۱۲ ظهر به کمپ میان او (میان آب) رسیدیم. بیشتر مسیر به آب دسترسی داشتیم و بوته های ریواس بدجور چشم نواز بودند.

از میان او به بعد، شیب مسیر بیشتر شد.

ساعت ۵/۵ عصر به قله رسیدم. بابک جلو بود و من با فاصله حدود یک ساعت به قله رسیدم. سایر اعضا هم پشت سر ما در حرکت بودند. در راه برگشت و در یال آخر، همنوردان را دیدم.

بالای قله چشم انداز زیبایی داشت و پر از انرژی بود. از دو دست دماوند و خلنو و آزادکوه پیدا بود.

روبرو علم کوه خودنمایی میکرد و در ادامه درفک و سماموس و ... .

صعود خوبی داشتیم . شب را در دشت " میان او "  بیواک کردیم. شام مهتابی و زیبا.

جای دوستان بسیار خالی بود.