سروده ای از خودم
فتح
در زمستان فراگیر تغزل که سر هر کوهی
صخره رخوت وسستی متبلور شده است،
لحظه ای بی احساس!
از کنار رد پاکوب پریشانی من در گذر است،
و در اندیشه یک فتح،
پر از انگیزه،
همچنان در سفر است.
و در این دامنه سبز سفید کاغذ
به زمین خوردن و سر خوردن هر بار قلم می خندد.
واژه هایم همگی از گذر سرد زمان یخ زده اند.
کوله خیس سرودن به زمین می نهم این بار
به ناچار !
و علم میکنم از بهر هوا ، چادر صبر.
ابرها حلقه زده گرد سراشیبی بهت.
شیب ها نا پیداست.
ردپا گم شده در پوشش بی وسعت برف.
لحظه بی احساس، ذره ای بالاتر
زیر دیواره مملو ز پیام غربت، حس تهوع دارد.
دسته ای از آن اوج
آن طرف تر از دور، رو به ما می آید.
در میان فوران مه سنگین غروب
بانگ می آید که " سلام"
و جلو دار گروه، خبری میدهد از وضع کلام.
و به من می گوید:
" گرده ها هم همگی با قدمش سرشاخند"
و صدایی از عقب دسته ما می آید:
" بچه ها، سرقدم آهسته کنید،
واژه ها در راهند."
سروده ای از مصطفی اعلایی حیدری
